Ons hart stond bijna stil.
Vaag hoorde je nog het kloppen.
Als een vogel in het ei.
Ons hart was koud.
Een Winterkoningin was ik.
En jij een Witte Wolf.
Ons hart huilde, dreef als een blad,
Op een Oceaan van smart.
Deze langzame liefde – wij zijn pijn en medicijn.
Maar laat maar. Laat maar duren.
Opdat wij schatten graven
Opdat wij landen zien.
Opdat wij wijzen vragen.
Opdat wij veel verhalen.
*Pagina 31 “De Eerste Engel”
*Voor Homerus : Ithaka : Welcome Home
My Vision 