Blijf altijd in Verbindink
Er was eens een mysterieus sprookjesboek. Jarenlang lag het verborgen in een holle boom, midden in een donker bos. Het leek alsof het al die tijd geduldig wachtte tot het moment dat het gevonden zou worden, ergens in een klein dorpje, in een klein boekenkastje, achtergelaten door een toevallige voorbijganger, wachtend op een andere voorbijganger, die precies op het juiste moment en geheel toevalligerwijze dit kleine sprookjesboek lukraak uit het kastje zou halen, zodat het sprookjesboek tegen alle verwachtingen in, toch nog het daglicht zou zien…
Pappa Eekhoorn had het boekje gevonden en nam deze mee naar huis, hoog boven in een grote eikenboom, waar mamma eekhoorn en hun kinderen woonden. ‘Wauw, wat een mooi sprookjesboek!’, zei Pom, een van de eekhoornkindertjes, ‘maar waar zijn de prachtige decemberzegeltjes gebleven?’ ‘Dat is niet belangrijk’, zei Pappa Eekhoorn, het gaat om de sprookjes!’. Pappa las meteen een van de verhaaltjes voor, terwijl alle kinderen gezellig tegen hem aankropen.
Lang geleden, toen de winsterse feestdagen naderden in het Jaar 2025, besloot het eekhoorngezin een hartverwarmende gelukswens aan opa en oma Eekhoorn te sturen. Die woonden helemaal aan de andere kant van het bos, waardoor ze zich eenzaam voelden. Mamma Eekhoorn schreef de Gelukwens op een briefkaart met een heel oude vulpen, die Pappa nog veel langerder geleden, ook al had gevonden in het donkere bos:
‘t Is voorspoed en vrede dat wordt gebracht.
Als wij ons verheugen op een ‘Stille Nacht’.
1001 Wensen maken hun reis met de post.
En worden tenslotte door bezorgers gelost.
My Vision 